Siedzę, będąc nieco chorym (peryfraza Stasiukowego „idę, będąc nieco grubym”), piję alk, bo lubie, nie ze smutku, ze smaku, jak przeważnie. Robię pranie. Czekam aż mi się wypierze, żeby powiesić, żeby wyschło, do poniedziałku przynajmniej. I choruję. Po męsku znaczy się. Znaczy nie że Man Flu, bo musze się sam soba zając, ale przeziębionym jak w mordę strzelił. Katar mam, smarkam i głowę mam pełna wydzielin, których wyzbywam się w papier toaletowy. Posiadam go aż zanadto, dzięki koledze, który pracuje w szpitalu i kradnie go na potęgę. I przynosi mi w razie zapotrzebowania.

Siedzę, jak już wspomniałem, piję tanie porto, słucham „Speech Therapy” i stwierdzam, że to zajebisty tytuł dla takiej płyty (Speech Debelle). I tak sobie choruję, na zwyczajne przeziębienie. To nawet nie świńska grypa. Wiem, byłoby bardziej dramatycznie i medialnie, ale to tylko zwykłe smarki i lekka gorączka. Popierdalam codziennie do pracy na rowerze odziany w sto razy więcej ciuchów niż zwyczajni irlandzcy przechodnie, w związku z czym jestem posądzany o pochodzenie włoskie lub hiszpańskie, mniejsza. Dzisiaj piątek był, więc koniec tygodnia, weekend mam z głowy, będąc chorym, i tyle. Niczego więcej się nie spodziewam (po sobie - to ważne). Może w poniedziałek, będąc nieco zdrowszym, będę miał nieco bardziej pozytywne podejście do życia. Może nie będę miał aż tyle w dupie (w końcu ile może pomieścić!). Może będzie mi się nieco bardziej chciało. Bo teraz mi sie nic nie chce. Mam wszystko cudownie w dupie. Co za ulga, nie macie pojęcia…